Brimstone Callie Hart
Voor de Boekenkrant mocht ik Brimstone, het vervolg op Quicksilver, lezen en recenseren. Lees hieronder nu ook mijn recensie.
Recensie
Na het succes van Quicksilver waren de verwachtingen voor Brimstone van Callie Hart hoog. Het eerste deel wist namelijk te overtuigen met sterke personages, een interessante wereld en een goede balans tussen spanning en romantiek. Helaas weet het vervolg diezelfde magie niet vast te houden.
Koningin van het vampierhof
In Brimstone volgen we opnieuw Saeris Fane, die inmiddels tot koningin van het vampierhof is gekroond. Een rol waar ze zelf totaal niet naar verlangt. Macht en politieke intriges passen niet bij haar, maar ontsnappen aan haar verantwoordelijkheid lijkt onmogelijk.
Ondertussen staat haar broer in haar thuisland voor grote uitdagingen. Saeris wil hem helpen, maar een nieuwe reis door het kwikzilver zou haar waarschijnlijk fataal worden. Daarom moet iemand anders haar plaats innemen.
Kingfisher, de geharde krijger van de Ajun-poort, krijgt de taak om samen met de onvoorspelbare smokkelaar Carrion Swift naar Zilvaren te reizen. Wat een simpele missie lijkt, verandert al snel in een gevaarlijke tocht door een stad vol verborgen dreigingen, scherpe tongen en onderlinge spanningen.
Personages: minder sterk dan in Quicksilver
Een van de grootste krachten van Quicksilver waren de personages. Ze voelden levendig, hadden duidelijke motivaties en hun onderlinge dynamiek maakte het verhaal boeiend.
In Brimstone vond ik dat helaas een stuk minder. De personages kwamen minder sterk uit de verf en de interactie tussen Kingfisher en Saeris voelde anders dan in het eerste deel. Waar hun relatie eerder voor spanning en emotionele betrokkenheid zorgde, miste ik hier een deel van die chemie. Daardoor voelde het verhaal emotioneel minder meeslepend.
Een ander punt waar Brimstone moeite mee heeft, is het tempo van het verhaal. Lange tijd had ik geen duidelijk beeld van wat nu precies de centrale verhaallijn was.
De spanning die in Quicksilver zo goed werkte, blijft hier vaak uit. Het verhaal voelt daardoor soms wat stuurloos en minder urgent. Regelmatig had ik het gevoel dat scènes weinig toevoegden aan de plot. Sterker nog: het boek had in mijn ogen makkelijk in de helft van het aantal pagina’s verteld kunnen worden. Sommige stukken voelen alsof ze vooral zijn toegevoegd om het boek te vullen.
Worldbuilding en sfeer
Ook de worldbuilding, die in het eerste deel juist zo sterk was, komt hier minder goed tot zijn recht. De wereld is nog steeds interessant, maar de magie en het gevoel van ontdekking dat Quicksilver zo aantrekkelijk maakte, zijn minder aanwezig. Daardoor voelt het geheel minder meeslepend.
Waar Quicksilver een spannende en vermakelijke fantasyroman was met sterke personages en een duidelijke verhaallijn, voelt Brimstone helaas als een minder overtuigend vervolg.
De personages zijn minder boeiend, de dynamiek tussen de hoofdrollen is veranderd en het verhaal mist een duidelijke rode draad. Bovendien voelt het boek onnodig lang, waardoor de spanning regelmatig wegzakt. Dat is jammer, want het eerste deel zette de serie juist zo sterk neer.
Lees hier een fragment van het boek.
