Innamorata Ava Reid

Sommige boeken kijk je lange tijd naar uit, waardoor het extra jammer is wanneer ze uiteindelijk flink tegenvallen. Innamorata van Ava Reid was voor mij zo’n boek. Een duistere gothic fantasy vol macht, necromantie, romantiek en gruwelijkheden? Dat klonk veelbelovend. Helaas bleek het verhaal totaal niet te zijn wat ik ervan had gehoopt.

Een duistere gothic fantasy

In Innamorata maken we kennis met Agnes, een van de laatste nakomelingen van het machtige Huis van de Tanden. Na het overlijden van haar grootmoeder krijgt Agnes een belangrijke opdracht: ze moet de geheimen van necromantie terugstelen van de koninklijke familie en er uiteindelijk voor zorgen dat haar eigen familie opnieuw over het eiland Drepane kan heersen.

Een belangrijk onderdeel van dat plan is het huwelijk tussen haar nicht Marozia en prins Liuprand. Wanneer de vrouwen naar Castle Crudele vertrekken, blijkt al snel dat de koninklijke familie zo hun eigen duistere kanten heeft. Ondertussen ontstaat er ook nog iets tussen Agnes en Liuprand, waardoor Agnes voor een keuze komt te staan. Blijft ze trouw aan haar familie en de opdracht van haar grootmoeder of kiest ze voor zichzelf? Op papier zitten hier wat mij betreft meer dan genoeg ingrediënten in voor een spannend en duister fantasyverhaal. In de praktijk kwam dat er voor mij helaas niet uit.

Waar gaat het verhaal eigenlijk naartoe?

Vanaf het begin bleef ik wachten op de spanning die ik vooraf had verwacht. Natuurlijk gebeuren er genoeg duistere en gruwelijke dingen, maar toch voelde het verhaal voor mij lange tijd niet écht spannend.

Een van de grootste problemen was dat ik niet goed kon ontdekken waar het verhaal naartoe wilde. Nu hoeft een boek echt niet vanaf de eerste hoofdstukken zijn kaarten op tafel te leggen. Ik vind het juist leuk wanneer een verhaal me laat puzzelen en ik niet weet wat me te wachten staat. Maar bij Innamorata had ik vooral het gevoel dat er geen duidelijk doel was waar we naartoe werkten. Daardoor miste ik een sterk plot waar ik me als lezer aan vast kon houden en werd het steeds lastiger om echt geïnteresseerd te blijven.

Gruwelijk om gruwelijk te zijn

Innamorata wordt neergezet als gothic fantasy en aan duisternis is absoluut geen gebrek. Er komen behoorlijk gruwelijke situaties en handelingen voorbij. Alleen kreeg ik steeds meer het gevoel dat die gruwelijkheden vooral aanwezig waren om het verhaal zo schokkend en duister mogelijk te maken. Voor mij werkt zoiets alleen wanneer het daadwerkelijk iets toevoegt. Gruwelijkheden kunnen ontzettend effectief zijn wanneer ze iets vertellen over de wereld, een personage verder ontwikkelen of noodzakelijk zijn voor het plot. Hier miste ik die betekenis regelmatig.

Het resultaat was dat ik op een gegeven moment niet meer geschokt was, maar vooral dacht: daar gaan we weer. Dat geldt helaas ook voor de ontknoping. Het einde doet er qua gruwelijkheden nog een flinke schep bovenop, maar ook daar voelde het voor mij niet alsof dat het verhaal ineens sterker maakte. Meer shock betekent nu eenmaal niet automatisch meer impact.

Personages die op afstand blijven

Misschien had ik de duistere gebeurtenissen beter kunnen waarderen wanneer ik meer betrokken was geraakt bij de personages. Ook dat gebeurde helaas niet.

Agnes, Marozia, Liuprand en de andere personages bleven voor mijn gevoel te vlak. Ik miste de emotionele connectie waardoor hun keuzes, relaties en alles wat hen overkomt daadwerkelijk binnenkomen. Vooral bij een verhaal waarin liefde, familie, loyaliteit en macht zulke belangrijke thema’s zijn, had ik veel meer diepgang verwacht. Als ik niet voldoende met de personages meeleef, verliezen ook de verschrikkelijke dingen die hen overkomen hun kracht.

Helaas een flinke tegenvaller

Ik had ontzettend graag van Innamorata willen genieten. De combinatie van gothic fantasy, horror, romantiek, necromantie en politieke machtsspelletjes klonk precies als een verhaal waarin ik volledig zou kunnen verdwijnen. Dat gebeurde helaas geen moment.

Ik miste een sterk plot, interessante personages en vooral betekenis achter de vele gruwelijkheden. Het verhaal is absoluut duister en bevat behoorlijk heftige scènes, maar alleen daarmee heb je voor mij nog geen goede gothic fantasy.

Ben je vooral op zoek naar een boek vol bizarre, duistere en gruwelijke gebeurtenissen en vind je het minder belangrijk dat daar veel diepgang achter zit? Dan is Innamorata misschien juist wel iets voor jou. Zoek je, net als ik, naar een sterk plot en personages waarmee je echt een band kunt opbouwen, dan zou ik deze lekker links laten liggen. Voor mij is Innamorata helaas een van die boeken waarbij de verwachtingen veel hoger bleken dan het uiteindelijke verhaal.

Lees hier een fragment van het boek.