Wespenman Sandrone Dazieri
Wespenman vond ik klinken als een zeer spannende thriller. Ik vond het echter niet zo goed als ik verwacht had. Lees hieronder mijn recensie.
Stukje over de auteur
Sandrone Dazieri (1964) is een Italiaanse schrijver, geboren in Cremona. Voordat hij bekend werd als schrijver, werkte hij als journalist, redacteur scenarioschrijver en kok. Zijn boeken zijn inmiddels in meer dan dertig landen vertaald.
Recensie
In Cremona wordt een jonge vrouw, Amala, ontvoerd. Ze blijkt de laatste te zijn van een reeks al eerder ontvoerde tieners, in een zaak die schrikbarend veel lijkt op een beruchte cold case.
Dertig jaar eerder kreeg een corrupte politieagente, Itala Caruso, de taak om bewijs te vinden om de man die drie tienermeisjes ontvoerde en wurgde naar de gevangenis te sturen. Itala kon niet weigeren, maar wist in haar hart dat ze de verkeerde keuze maakte.
De tante van de ontvoerde Amala is een doorgewinterde advocate en verdedigde destijds de vals beschuldigde man. Zij weet dus ook dat de échte moordenaar nog altijd vrij rondloopt. En ze heeft zo’n vermoeden dat juist die man haar nichtje Amala ontvoert heeft. In een poging om de waarheid boven water te krijgen vindt ze een onverwachte bondgenoot in een ex-agent van de Special Forces, Gerry. Hij lijkt er alles voor over te hebben om de moordenaar te vinden, zelfs als hij daarvoor zelf mensen om moet leggen.
Traag en vaag
Zoals ik hierboven al aangaf dacht ik aan de hand van de achterflap een spannend boek in handen te hebben. Wespenman begint ook vrij gruwelijk en als lezer wil je graag ontdekken wat de waarheid is en wie er achter de ontvoering van Amala zit. Alles er tussenin is echter heel traag en zorgt regelmatig voor verwarring.
Daar waar ik normaal wel fan ben van verspringen in de tijd vond ik het in Wespenman eigenlijk maar verwarrend. De huidige ontvoering lijkt veel op de coldcase van dertig jaar geleden en zodoende lijken de verhaallijnen ook wel een tikkeltje op elkaar. Het perspectief van de ontvoerde Amala vond ik eigenlijk het boeiendst, maar kwam juist het minst voor.
Schrijfstijl
Ik vermaakte mij dus niet heel erg met het verhaal aan zich, ik was enkel benieuwd naar de afloop en wie er achter de ontvoering zou zitten. De schrijfstijl van Sandrone Dazieri vond ik ook niet bijster aantrekkelijk, wat niet meehielp aan mijn leesplezier. Ik durf niet te zeggen of dit daadwerkelijk aan zijn schrijfstijl ligt, de vertaling of het feit dat het verhaal mij niet aansprak.
Conclusie: ik heb niet zo genoten van Wespenman als ik eigenlijk had verwacht. Doordat het een worsteling was om het boek uit te lezen, heb ik het uiteindelijke plot ook niet goed onthouden. Jammer, maar helaas. Ook zulke boeken kun je treffen.
Lees hier een fragment van Wespenman.
